Pure luxe van hutten, heerlijk eten, verse sneeuw | Backcountry Rondane

^{Nieuwsoverzicht | Nieuws | Verslagen | Agenda |}

Wat een startdag... Niet heel koud, maar behoorlijk harde wind tegen op de fjell. De windchillfactor is on! Een flinke overgang na een heerlijk diner in Otta, waar het hotel speciaal voor ons het restaurant opende. En die comfortabele bedjes in de warme hotelkamers lijken ver weg.

Titelfoto van het reisverslag over de Backcountry reis in Noorwegen

Eerste dag: wind, wennen en doorzetten

We stapten uit onze maxitaxi in Hovringen en werden wakker geschud door de gure wind. Niet voor iedereen was het gelijk ski’s onder en gaan. Toch altijd even wennen. Wat doe je aan? Hoe werkt die binding van die ski ook alweer? Wat is het mooi hier! En go!

Gelukkig hadden de meesten het alweer warm bij de eerste klim het dorp uit. Of was het die eerste kleine afdaling met rugzak op en slecht diepte kunnen zien die voor warmte zorgde?

Lunchpauze op de Backcountry reis in Noorwegen. Je ziet twee bothies waarin je uit de wind kan lunchen

Waar we de bothies eigenlijk gewoon voor de lol hadden willen uitproberen op de eerste dag, was het nu ook echt nodig om een beetje comfortabel een lunchpauzetje te hebben. En die moesten we hebben, want de lunchpakketjes waren niet voor niets vanochtend gemaakt bij het uitgebreide ontbijtbuffet in het hotel in Otta. Na de lunch splitsten we op; we hadden gelukkig twee gidsen. Een kortere route naar de hut was voor sommigen de betere optie. De andere groep ging nog verder tegen de wind in, de witte wereld in en werd met een afdaling nog op de proef gesteld voordat ook zij een warme chocolademelk en/of wafel konden bestellen in het fjellcafé van Smuksjøseter.

De sauna bij deze hut was een warm welkom na zo’n dagje uitwaaien buiten! Nog genoeg tijd daarvoor voordat we aanschoven voor een heerlijke maaltijd. Deze eerste dag was een mooie trendsetter van wat de rest van de week ons ging bieden. Gelukkig hadden we de dagen erna ook nog uitzicht!

De eerste trektochtdag naar Rondvassbu

Een groep van 10 langlaufers die over een brug langlaufen

Een van de deelnemers maakte een beschrijving van onze volgende dag; de eerste echte trektochtdag van Smuksjøseter fjellstue naar Rondvassbu:

Een verse laag sneeuw, de langlauflatten onder en de wind in onze rug. Zon en wolken wisselden elkaar af, met weidse uitzichten over witte vlaktes die je zowaar het Noordpoolgevoel gaven. Samen genietend eindigde de tocht bij de Rondvassbu-hut, schitterend gelegen aan een bevroren meer, omringd door bergen. De hut heeft een interieur zoals in de bladen van VT Wonen, met aan de buitenzijde een milieuvriendelijk composttoilet.

Dagtochten en het hoogtepunt

Vanuit Rondvassbu maakten we twee dagtochten. De keuze was niet moeilijk wat we wanneer gingen doen. De ene dag was er veel wind voorspeld, dus dat werd ons dagje dal, met prachtige fotostops en extra lesjes om ons comfortabeler te voelen op de ski’s.

8 Langlaufers in een schitterende witte sneeuwomgeving

De andere dag: heerlijk zonnetje en bijna geen wind. Dus dat werd onze topdag! Het letterlijke hoogtepunt voor een deelnemer was dan ook niet verrassend deze dagtocht, met een klim naar een hooggelegen kom op een stralende zonnige dag. De afdaling was soms met vallen en opstaan door wisselende sneeuwcondities — een mooi avontuur.

Hutleven en genieten zonder bereik

En waar we bij Rondvassbu geen bereik, noch wifi hadden, hadden we tijdens de dagtochten toch af en toe ook een bereikbaarheidspauze voor wie dat wilde. De ander genoot van het uitzicht, want WOW wat mooi!

Een scandinavische hut waar de groep langlaufers heeft overnacht tijdens hun trekking

Een prima avondmaaltijd wachtte weer op ons, die voldeed aan al onze dieetwensen :) En we wisten het na twee hutten zeker: in Scandinavië pakken ze uit met een overvloedig ontbijtbuffet! Na drie nachten Rondvassbu, waarbij de nachtelijke toiletstop buitenom ons liet genieten van de prachtige sterrenhemel en volle maan, gingen we weer richting Smuksjøseter.

Terugtocht en afsluiting

Bevroren waterval tijdens de Backcountry Rondane reis

De winterroute loodste ons netjes door het landschap vol met kloven en ondergesneeuwde rivieren. We maakten nog een mooi eigen spoor door het witte laken, met als vangnet de winterroute die ons voor een laatste stop bij “ons” Peer Gynt-hutje bracht.

Na deze stop nogmaals een keuzemenu: via de loipe terug naar de hut (en de wafels) of nog een ommetje en afdaling extra. We zochten voor de laatste keer onze weg. Het vrijdagavondbuffet was een waar feestmaal. Niet te beschrijven. We checkten nog wat vervreemd of het een feestdag was... Nee, dit doen ze elke week. Rest ons alleen nog de laatste ochtend, waarin we weer terug naar onze maxitaxi zoefden door een vers laagje sneeuw.