Giro Tre Cime: mountainbiken tussen de reuzen van de Dolomieten

Over de Klammljoch en door de Dolomieten

Waar begin je dan met zo’n nieuwe route? Mijn eerste idee was om op de sporen van de Vasa-klassieker Werfenweng-Cortina uit 2003 naar de Drei Zinnen (Tre Cime) te rijden. Dus niet finishen in Cortina, maar wat verderop in de Dolomieten, bij die beroemde berg. 

Maar toen tijdens de eerste verkenning bleek dat de Felbertauern nog steeds niet met de fiets te bedwingen was, moest ik snel omschakelen. De deelnemers met een busje door de tunnel brengen, zoals toen, kan nu echt niet meer. Dan maar starten aan de zuidkant, in het Defereggental. Met de etappe over de prachtige Klammljoch naar Sand, daarna over de Kronplatz naar St. Vigil en vervolgens de Dolomieten in richting de Drei Zinnen. Daar gaan we een extra dag verblijven om echt bij de Drei Zinnen te kunnen komen. Daarna weer terug naar het Defereggental. Zo werd het dus de Giro Tre Cime in plaats van de TransAlp Drei Zinnen.

Verwachtingspatroon veranderd 

Al tijdens de eerste etappe bleek dat het verwachtingspatroon in al die jaren wel erg is veranderd. En dat niet alleen m.b.t. de onderkomens. In 2003 verbleven we in eenvoudige pensions en hotelletjes. Bij deze reis werd gestart in een 4-sterren superior en kwam er ook in de volgende etappeplaatsen geen 3-sterrenhotel meer aan te pas. Dat had wat mij betreft best gemogen, maar ze waren gewoon niet beschikbaar voor 1 nacht. 

Maar dan de verwachtingen omtrent de routes. De Klammljoch, een onverharde pas over bijna 2200 meter was vroeger een echte MTB-highlight. Nu vond iedereen het weliswaar erg mooi, maar de aansluitende afdaling over een schotterpad is niet meer van deze tijd 😊. Gelukkig was de lunch op het terras van de Knuttenalm heerlijk en kwamen er na de Ochsenlenke (2600 meter) en boven Sand nog een hele serie leuke singletrails.

Dag 2 met grandioze singletrails

De 2e etappe was totaal anders! Iedereen in de lift naar Speikboden (gratis bij de hotelovernachting in Sand) en dan een hele lange singletrail. Eerst moesten we na de lift nog wel stuk omhoog met nog aardig wat loopstukken, maar toen het eenmaal in dalende lijn ging, kon het haast niet mooier. Bij de hut waar we koffie dronken werd ik zelfs omhelsd, als dank voor zoveel moois in de routes. Na die hut reden we over een aantal technische singletrails door het bos, met helaas één vervelende valpartij.

Het was de enige dag waarop we gebruik konden maken van liften, dus ook de Kronplatz werd met de lift bedwongen. Die optie was er in 2003 nog niet! En de bikeparktrails die ons nu richting etappeplaats St. Vigil brachten, waren er toen ook nog niet. Destijds misten we ze niet, nu genoten we er des te meer van!

De Dolomieten in!

Vanaf de Kronplatz hadden we ze al zien liggen en nu reden we er al snel na de start midden tussen: de Dolomietenreuzen. Er moesten meteen veel foto's worden gemaakt. Het hielp dan ook weinig dat ik vertelde dat we de komende dagen nog veel meer moois van de Dolomieten zouden zien. Bij de Pederü-hut splitsten de routes. Groen en blauw gingen via de bekende klim langs de Fanes-hut verder. Rood en eMTB-rood maakten de lus langs de Sennes-hut. 

Wat een steile klim! Mijn groep van zes eMTB'ers was maar al te blij met de extra watts ondersteuning. Het pad slingerde omhoog en was op sommige stukken tot wel 30% steil. En er waren rode deelnemers die dat gewoon fietsend voor elkaar kregen. Geweldig! De beloning was voor iedereen hetzelfde: fietsen over een hoog plateau, met rondom de indrukwekkende toppen van de Dolomieten.

Vanuit een Grand Hotel naar de Tre Cime

Het “hart” van deze reis was het Grand Hotel Misurina aan het gelijknamige meer. In dit stijlvolle hotel, dat al in 1899 werd gebouwd, verbleven we twee nachten. Het Lago di Misurina met zicht op de Drei Zinnen is een echte toeristenmagneet. Wat een drukte met fotograferende Europeanen, Amerikanen, maar vooral Aziaten! Ook de tolweg omhoog naar de Auronzohut, direct onder de Drei Zinnen, is een ware optocht. Auto’s zonder online reservering werden meteen weer teruggestuurd en voor de bus omhoog stond een lange rij wachtenden.

Wij mountainbikers hadden daar verder weinig last van. Ik had een klim met leuke trails tot halverwege de pasweg ingebouwd en eenmaal voorbij de Auronzohut doken wij na een paar honderd meter rechtsaf een singletrailafdaling in. Vanaf dat moment kwam je bijna niemand meer tegen. Daarvoor hadden we op de trailtjes direct tegenover de Tre Cime al genoten van het uitzicht op deze zeer markante berg. Maar wat daarna kwam was eigenlijk minstens zo mooi. Na de spannende singletrail downhill volgde een lange klim door een ongerept dal. Niemand anders te zien dan Vasa Sporters die door de haarspeldbochten omhoog “kropen”.

De beloning was geweldig. Toen we uit het bos kwamen, doken overal de scherpe tanden van de Dolomietentoppen weer op. En boven bij de Rifugio Città di Carpi was het uitzicht echt overweldigend. Met een cappuccino of colaatje, met of zonder taartje, en daarna weer een heerlijke singletrailafdaling sloten we deze grandioze rit af.

Naar de noordkant van de Drei Zinnen

Het is heel jammer dat je aan de noordkant van de Drei Zinnen niet mag fietsen, want dat is misschien wel de mooiste kant, met de drie beroemde en immense noordwanden. Maar tijdens de vijfde etappe kregen we die noordkant gelukkig toch nog te zien. Eerst in het dal bij “Drei Zinnenblick”, waar we na een prachtig, maar slecht te fietsen paadje uitkwamen. Later zagen we ze nog veel mooier vanaf de Strudelkopf.

Die berg beklommen we na de klim naar de ruim 2000 meter hoge Plätzwiese. Dat er vanaf de Strudelkopf ook nog een heerlijke singletraildownhill volgde, werd natuurlijk zeer gewaardeerd. Richting etappeplaats Olang genoten we daarna van nog een hele rits andere trails.

En het hotel? Weer vier sterren natuurlijk. Het vijfgangendiner was zelfs het beste van de hele week. Alleen jammer dat het door de warmte niet makkelijk was om in slaap te vallen. Maar in een week waarin Nederland van de ene code rood naar de andere ging, hadden wij verder eigenlijk weinig last van de warmte. Op hoogte was het heel goed uit te houden!

Terug naar het Defereggental

Ook tijdens de laatste etappe was het weer geweldig fietsweer. Door het Antholzertal, langs het Olympische biathlonstadion en over de Stallersattel reden we terug naar het Defereggental. Wij, dat waren 27 mountainbikers, vier gidsen en een chauffeur, hadden samen ontzettend genoten. Niet alleen tijdens het fietsen, maar ook van alles eromheen.

Zoals altijd in zo’n Vasa Sport-week was het weer een hechte groep geworden. Dat bleek maar weer eens bij de finish. Mijn groep eMTB’ers had deze dag als enige voor de langste route gekozen en kwam dus als laatste in Hopfgarten aan. Daar werden we met luid gejuich ontvangen door de anderen. Een heerlijk gevoel als iedereen zo met elkaar begaan is.

Na het glaasje sekt werd iedereen door iedereen gefeliciteerd met de geweldige prestatie: samen zes zware Alpenetappes volbrengen. Een betere motivatie om ook voor 2027 weer een heel mooie nieuwe reis te ontwikkelen, kun je niet bedenken!

Dit zeiden de deelnemers over deze reis:

Bekijk meer foto's in het Facebook album

Wil jij volgend jaar ook naar de Tre Cime?

Geef je interesse door op de reispagina en bekijk meer data, informatie en prijzen.

Bekijk deze reis  
_{of bekijk alle fietsreizen}