De berghutten in tijdens de Hutten TransAlp Oberstdorf-Vinschau

Van hypermodern naar eenvoudig en authentiek

We troffen elkaar in een hypermodern hotel in Zuid-Duitsland om vanuit daar te vertrekken naar de eerste berghut; de Freiburger Hutte in Vorarlberg, Oostenrijk. Het moderne hotel en de authentieke berghutten waren een mooi contrast. De aanloop van de eerste etappe bracht ons langzaam maar zeker de bergen in naar het meest Zuidelijkste puntje van Duitsland. Daar liep het dal dood en begonnen we als gehele groep aan de eerste klim van de week naar de Schrofenpass op de grens met Duitsland en Oostenrijk. 

Het laatste deel van de Schrofenpass moet je te voet afleggen met de fiets in de nek en vasthoudend aan kabels in de rotsen. Iedereen liep steady omhoog wat een goede voorbode was voor de rest van de Transalp. Na een lunch in Lech am Arlberg klommen we door het Lechtal naar de Freiburger Hutte op 1919 meter. Hier plofte iedereen moe en voldaan neer op het terras en werd er onder het genot van een drankje nagenoten van de etappe. De kop was eraf!

Briefings in de buitenlucht

’s Nachts had het geregend, maar toen we de volgende morgen wakker werden was het opgeklaard en schitterend weer. Het fijne van een reis in de hutten zijn de ochtenden; fris, rustig, puur natuur en de dag meestal startend met een afdaling. Zo ook vanuit de Freiburger Hutte, we daalden een technische trail af uitkomend in het Klostertal, hier splitsten de blauwe en rode routes zich in een route met lift en een zonder lift. 

Bij de lunch kwamen de routes weer bij elkaar en reden we gezamenlijk door het schitterende Silbertal gevolgd door het indrukwekkende Verwalltal naar de Heilbronner Hutte op 2320 meter. Helaas was er in een technische klim een ongelukkige valpartij te betreuren van een deelnemer die daarbij zijn elleboog zeer vervelend blesseerde, zo erg dat hij de etappe nog wel kon afmaken maar de rest van de Transalp moest staken. 

De Heilbronner Hutte ligt op een fantastisch punt, hoog uitkijkend op het volgende dal. Na een heerlijk diner, gingen we naar buiten om de etappe voor de volgende dag, naar de Heidelberger Hutte, te bespreken. Zo deden we dat iedere avond na afloop van het diner, de briefing in de buitenlucht, letterlijk kijkend naar het terrein wat ons de volgende dag te wachten stond en combinerend met het halen van een frisse neus.

Bagage voor in de hut

In iedere hut kon de ‘grote bagage’ komen met behulp van transportliftjes of vierwielaangedreven voertuigen van de huttenwirt. Deze ‘bagage voor in de hut’ bestond uit een klein tasje met noodzakelijke dingen zoals kleding, een lakenzak, een handdoek en toiletspullen. Dit is een enorme luxe want het zorgt ervoor dat je overdag met een relatief lichte dagrugzak op kan mountainbiken. Aan het begin van etappe 3 hadden we de mogelijkheid om bij onze eigen Vasa bus te komen en het tasje voor in de hut te verversen voor de komende twee dagen. 

De derde etappe bracht ons via het Pasnauntal naar Ischgl en vervolgens deels met behulp van liften naar de Greitspitze op 2900. Hiervandaan daalde we als twee groepen af over een schitterende graat-trail naar de Höllkartrail die ons naar de dalbodem van het Fimbatal bracht. Klimmend door het Fimbatal bereikte we de Heidelberger Hutte op 2264 meter. 

Het huttenleven

De stemming was goed en de sfeer zat er lekker in. Bij aankomst in de volgende hut werd er steevast en collectief afgesloten met een drankje op het terras. Vervolgens even kort opfrissen en daarna aanschuiven voor het diner dat al vroeg wordt opgediend in de hutten, meestal rond 18:30 uur. Gedineerd werd er altijd aan een lange, gemeenschappelijke tafel. Er werd goed gegeten, lekker gedronken en vooral veel gelachen. Om 22:00 uur gaat het licht uit in de hut en is het ‘Hüttenruhe’. De volgende ochtend weer vroeg op voor een voedzaam ontbijt en meteen daarna vertrekken voor de volgende etappe. Dat is het ritme van de berghut en de eenvoud en de schoonheid van het huttenleven. 

We waren op de helft van de week, nog 3 etappes te gaan. Naar mijn mening moesten de mooiste etappes van de Transalp nog komen. De Hutten Transalp bouwt zich mooi op naar steeds indrukwekkender en zwaardere etappes en alsmaar mooiere hutten. 

De koninginnenrit(ten) 

Op dag 4 stonden twee highlights op het programma; de beruchte Fimbapass, met de Fimbatrail van maar liefst 1500 hoogtemeters lang, en beroemde Uina Schlucht. Woorden schieten tekort voor deze twee hoogtepunten, dit moet je gewoon zelf een keer meemaken! Kortgeleden was de Uina Schlucht nog gesperd door steenslag en erosie. Gelukkig hadden de autoriteiten de toegangsweg naar de Schlucht hersteld en konden we er weer door. Het was indrukwekkend om de Schlucht te trotseren en om na de Schlucht uit te komen in een breed en groen dal dat naar de Sesvenna Hutte op 2256 meter leidde. 

Het hoogtepunt

De 5e etappe bracht ons naar het letterlijke hoogtepunt van de Transalp. De 3120 meter Madritschjoch gevolgd door de mega technische Madritschtrail die uitkomt bij de Zufallhutte op 2264 meter. Dit is de enige etappe die je in dalende lijn afsluit en de enige hut in de week die je met een afdaling bereikt. Op het terras van Zufallhutte werd nog lang nagepraat over deze loodzware en bijzondere etappe. Men keek uit naar de laatste rit die vooral heel veel dalende kilometers bevatte. 

Afdalen en omschakelen

Ook op de ochtend van de laatste etappe stonden we op met een strakblauwe, heldere hemel. Wat hebben we een geluk gehad met het weer! We daalde af naar het Vinschgau en schakelende nog 1 keer terug voor de laatste beklimming van de week, die naar de start van de Holy Hansen trail. De Holy Hansen trail is de bekendste trail van het Vinschgau en niet zonder reden, het is al vele jaren de beste trail van de omgeving. Hoe gaaf is het om met deze trail de week af te sluiten! 

Met een trots gevoel en een big smile op het gezicht lieten we de laatste trail van de week achter ons en bolde we uit over het fietspad naar de finishplaats Latsch. Hier wachtte chauffeur Abel op ons met bubbels, er werd geproost op de geleverde prestaties en we wasten het stof en zweet was onze vermoeide lichamen in het zwembad van Latsch. Na een pizza en een welverdiende Weizen stapte we in een comfortabele touringcar die ons terugbracht naar het hypermoderne hotel in Immenstadt, even omschakelen! 

Bekijk meer foto's in het Facebook album

Dit zei een deelnemer over deze reis: 

Check hier de aftermovie van de verkenning:

Wil jij volgend jaar ook naar de Alpen voor deze huttentocht?

Geef je interesse door op de reispagina en bekijk meer data, informatie en prijzen.

Oberstdorf - Vinschau  
_{of bekijk alle fietsreizen}